ویژگیهای تشخیصی-اختلال اضطراب جدایی

اختلال اضطراب اجتماعی (کمرویی):

در گذشته نه چندان دور، والدین و معلمان، کمرویی و گوشه گیری را به عنوان رفتارهای کاملاً هنجار و گاه قابل ستایش برمی شمردند. اما امروزه نشانه ای جدی از ناسازگاری فرد و مساعدترین وضعیت برای ابتلا به بیماری روانی می تواند باشد.

فرد کمرو و گوشه گیر از موقعیتهای اجتماعی به دلیل ترس از هرگونه شکست و نومیدی می گریزد. کودکان منزوی در حد امکان از هرگونه تماس با دیگران و شرکت در فعالیتهای جمعی احتراز می ورزند و به سبب رنج ناشی از احساس ناامنی و بی کفایتی در خرد، افرادی ناشاد بوده پیوسته به دنیای درون خویش پناه می برند.

دانش آموزان خجالتی معمولاً ترسو، گوشه گیر حساس و مطیع هستند. آنها بیش از حد وابسته می باشند و به سادگی افسرده می شوند. بر اساس پژوهشهای کوای (Quay 1979) این چنین کودکانی اکثراً به خانواده های بیش از حد حمایت کننده، تعلق دارند.

21/309 اختلال اضطراب جدایی

ویژگیهای تشخیصی

مشخصه اصلی اختلال اضطراب جدایی، ظاهر شدن اضطراب بیش از حد در مورد جدایی از خانه یا کسانی است که شخص به آنان دلبستگی دارد (ملاک الف). این اضطراب فراتر از حد مورد انتظار برای سطح رشدی فرد است. این اختلال باید حداقل به مدت چهار هفته دوام داشته باشد (ملاک ب)، پیش از سن 18 سالگی شروع شود (ملاک ج) و باعث ناراحتی و اختلال قابل توجه در عملکردهای اجتماعی، تحصیلی (یا شغلی) و سایر زمینه های مهم گردد (ملاک د). اگر اضطراب صرفاً طی دوره یک اختلال فراگیر رشد، اسکیزوفرنی یا اختلال روان پریشی دیگر در نوجوانی یا بزرگسالی رخ دهد و اگر برای اختلال وحشت زدگی توام با گذر هراسی توجه بهتری داشته باشد، تشخیص اختلال اضطراب جدای مطرح نمی شود (ملاک هـ) افرادی که این اختلال را دارند ممکن است بر اثر جدایی از خانه یا افرادی که به آنان دلبستگی زیاد دارند دچار ناراحتی شدید و مداوم شوند (ملاک الف 1). زمانی که از افراد مورد علاقه یا مظاهر دلبستگی جدا شوند اغلب می خواهند بدانند آنها کجا هستند و مایلند با آنها تماس برقرار کنند (به عنوان مثال با تلفن). بعضی از این افراد وقتی خارج از خانه هستند به شدت احساس دلتنگی کرده وتا سر حد درماندگی احساس ناراحتی می کنند. امکان دارد آرزوی بازگشت به خانه را داشته و افکارشان به خیالپردازیهای تجدید دیدار مشغول باشد. این افراد وقتی از مظاهر اصلی دلبستگی جدا می شوند اغلب با ترسهای مربوط به تصادف و بیماری افراد مورد علاقه و یا خودشان اشتغال فکری پیدا می کنند (ملاک الف 2). کودکانی که این اختلال را دارند اغلب ترس از گم شدن و گم کردن همیشگی والدین را بروز می دهند (ملاک الف 3). وقتی به تنهایی در خارج از منزل و یا سایر مکانهای آشنا سفر می کنند احساس ناراحتی کرده و ممکن است از سفر به تنهایی خودداری کنند. ممکن است به رفتن به مدرسه، اردو و رفتن به خانه یک دوست یا گذراندن شب در آنجا یا سفر کوتاه مدت تمایل نشان ندهند و یا از این کارها امتناع کنند (ملاک الف 4). این کودکان ممکن است توانایی تنها ماندن در یک اتاق را نداشته و حالت «چسبندگی» یا «کنه شدن» داشته، به والدین خود بچسبند و مثل «سایه» آنها را در خانه دنبال کنند (ملاک الف 5).

کودکانی که این اختلال رادارند اغلب در زمان خواب دچار مشکل شده و ممکن است اصرار داشته باشند که تا زمانی که به خواب می روند کسی نزد آنان بماند (ملاک الف 6). امکان دارد طی شب به رختخواب والدین (یا یک شخص مهم دیگر مانند خواهر یا برادر) بروند و اگر اجازه ورود به رختخواب والدین داده نشود ممکن است جلوی در اتاق والدین بخوابند. احتمال دارد دچار کابوسهایی شوند که محتویات آن جلوه گر ترسهای فرد است (مانند از هم پاشیدن خانواده به دلیل آتش سوزی، قتل یا فاجعه های دیگر) (ملاک الف 7). در مواردی که جدایی رخ می دهد یا پیش بینی و انتظار آن وجود دارد ناراحتیهای بدنی مانند دل درد، سردرد، تهوع و استفراغ شایع است (ملاک الف 8). در کودکان خردسال نشانه های قلبی – عروبی مانند تپش قلب، سرگیجه و احساس ضعف به ندرت دیده می شود ولی در افراد بزرگتر ممکن است این علایم وجود داشته باشند.

برای دیدن لیست تمام مطالب مربوط به این نوشته و فنون مشاوره می توانید اینجا کلیک کنید 

Related posts:

0 پاسخ

دیدگاه خود را ثبت کنید

Want to join the discussion?
Feel free to contribute!

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

* Copy This Password *

* Type Or Paste Password Here *

*