اختلال در بیان نوشتاری

2/315 اختلال در بیان نوشتاری

ویژگیهای تشخیصی

مشخصه اصلی اختلال در بیان نوشتاری آن است که مهارتهای نوشتاری با در نظر گرفتن سن تقویمی، هوش اندازه گیری شده و تحصیلات متناسب با سن فرد به میزان قابل ملاحظه ای پایین تر از حد انتظار است (ملاک الف) (لازم به ذکر است که توانایی مذکور با آزمون استاندارد شده فردی یا سنجش کارکردی مهارتهای نوشتاری اندازه گیری می شود).

اشکال در بیان نوشتاری به طور چشمگیری بر پیشرفت تحصیلی یا فعالیت های زندگی روزمره که نیاز به مهارتهای نوشتاری دارند تأثیر می گذارد (ملاک ب) اگر یک نقیصه حسی وجود داشته باشد، اشکال در مهارتهای نوشتاری بر آن  افزوده خواهد شد (ملاک ج) اگر یک بیماری عصبی یا یک بیماری دیگر جسمانی و یا نقیصه حسی وجود داشته باشد باید روی محور 3 کدگذاری شود. معمولا مجموعه ای از مشکلات در توانایی فرد برای انشای متنهای نوشتاری دیده می شود که به صورت اشتباه های دستوری و نقطه گذاری در جمله ، جمله بندی ضعیف اشتباه هایی متعدد املایی و دستخط بسیار بد مشخص می شود در صورتی که صرفا اشتباه های املایی یا دستخط ضعیف در غیاب اشکالات بیان نوشتاری وجود داشته باشد معمولا تشخیص اختلال بیان نوشتاری مطرح نمی شود. اصولا در مورد اختلالهای بیان نوشتاری و درمان ا«ها در مقایسه با سایر انواع اختلالهای یادگیری ، اطلاعات نسبتا کمی وجود دارد، به ویژه زمانی که با اختلال در خواندن همراه نیست. به استثنای مورد املا در بقیه موارد مربوط به این اختلال آزمونهای استاندارد شده در مقایسه با آزمونهای توانایی خواندن یا ریاضی چندان تکامل نیافته و ارزیابی اشکال در مهارتهای نوشتاری ممکن است مستلزم مقایسه بین نمونه های زیادی از تکالیف نوشتاری فرد در مدرسه و عملکرد مورد انتظار برای سن و هوشبهر وی باشد. این موضوع به ویژه در مورد کودکان کوچکتر کلاسهای مقدماتی در سطح ابتدایی بیشتر صدق می کند احتمال دارد دادن تکالیفی مانند رونویسی دیکته و انشاء در تعیین وجود اختلال و میزان آن مفید باشد.

برای دیدن لیست تمام مطالب مربوط به این نوشته و فنون مشاوره می توانید اینجا کلیک کنید 

Related posts:

0 پاسخ

دیدگاه خود را ثبت کنید

Want to join the discussion?
Feel free to contribute!

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *