فرآیند SFBC

روش مشاوره

بیان جهت  گیری این شیوه 

مشاوره کوتاه مدت در مقایسه با بیشتر روشهای دیگر نیازمند سازماندهی بیشتری است. زیرا این شیوه مشاوره برحسب فعالیت مشاور و تعداد جلسات لازم می تواند بسیار متفاوت باشد. همانطور که می دانیم مشخص کردن فرآیند یا جریان مشاور هنگام کار با درمان جویان جدید یا هنگام مشاوره با کودکان از اهمیت نخست برخوردار است.  اما این کار در روش SFBC یک ضرورت است. محور کار در روش SFBC و شیوه های تعیین  هدف های درمان با جهت گیری های مشاور در انتخاب نتیجه بخش ترین اقدامات و بیان آنها برای درمان جو شروع می شود. برای مثال، صحبت شما در آغاز با درمان جو می تواند این باشد:

« هدف ما از صحبت، کمک به توست تا بفهمی برای حل یک مشکل به چه نیازی داری، ابتدا بررسی میکنیم و می بینیم چه کارهایی را خوب انجام می دهی و بعد مشخص می کنیم آیا می توانیم با استفاده از آنها حدس بزنیم چه کارهایی را مایل هستی انجام دهی و در مرحله بعد چه اقداماتی باید بکنی.چند سئوال از تو خواهم کرد. پاسخ به بعضی از این سئوالها دشوار است. آنچه را درباره اش صحبت می کنیم، خواهیم نوشت. پس از آنکه صحبتهایمان تمام شد.

چند دقیقه ای از پیش خواهیم رفت و یادداشتی درباره صحبتهایمان برایت خواهیم گذاشت. یک نسخه از صحبت هایمان را برای تو می گذارم و یک نسخه نیز برای خودم نگه می دارم. آیا این کار به نظرت خوب می رسد؟»

بیان مشکل

همچون رویکردی دیگر به مشاوره، درباره مشاوره کوتاه مدت نیز توصیه میکنیم مشاوران، پیش از اقدام به هر گونه مداخله مشاوره براساس شیوه مشاوره شخص محور به دقت به صحبت های درمان جو گوش فرا دهند.

بی توجهی و گ ش نکردن به آنچه درمانگر می گوید، اغلب منجر به آن می شود که مشاور و درمان جو روی مشکل اصلی کار  نکنند؛ بنابراین توصیه ما این است که  مشاوران همچنان به دقت به صحبت های درمانجو گوش فرا دهند تا درمان جو تأیید  کند که مشاور چهار نکته مهم را درباره وضعیت خود درک کرده است:

الف: مشکل

ب: احساس توأم با آن مشکل

ج: شدت احساس درمان جو براساس مقیاسی 1 تا 10 درجه ای( 1= شدت بالا،1= شدت پائین) و

د: انتظارات درمان جو از نتیجه ای که مایل است از مشاوره عاید او شود و هدف هایی که توقع دارد به آنها دست پیدا کند.

در مورد بند ج، یعنی درجه بندی شدت احساس درمان جو در یک مقیاس  10 در جه ای باید گفت که این فعالیت می تواند به بیان یک هدف منتهی شود. وقتی درمان جو می گوید که نمره اش در مقیاس 10 درجه ای احساس غم و اندوه، 7 است، مشاور می تواند در نمره غم و ا ندوه او به 10 در مقیاس مزبور می شود. بنابراین جهتگیری مشاوره می تواند بگونه ای باشد که درمانجو به سمت فعالیت های مثبت و رویدادهای خوشایندتری سوق داده شود.

همانطور که در فصل 1 گفته شد، کودکانی که از نظر رشد شناختی در مرحله پیش عملیاتی قرار دارند، نیازمند شکلی تصویری از چنین مقیاس درجه بندی هستند می تواند از پنج تصویر چهره ا ز چهره ای شاد و متبسم گرفته تا چهره ای کاملاً غمگین و اخم آلود، استفاده کرد تا کودکان خردسال احساس خوشایند خویش را براساس آنها تعیین کنند. بعضی مشاوران از یک وسیله احساس سنجش که بسیار شبیه یک دماسنج واقعی است استفاده می کند و کودک می تواند با رنگ کردن مشخص کند که سطح جیوه در آن وسیله احساس سنج تا چه حد بالا رفته است. از تصاویر کودک متبسم و کودک اخم آلود نیز می توان همراه با وسیله احساس سنج استفاده کرد و احساس کودک را نشان داد. از مقیاس در جه بندی مشابهی می توان در سرتاسر فرآیندSFBC برای تعیین هدف ها و اندازه گیری پیشرفت کودک استفاده کرد. توجه به این نکته مهم است که بسیاری از کودکان، هدف های رفتاری را طوری برای خود تعیین می کنند که در یک یا دو روز انتظار دارند مثلاً از نمره«3» به نمره«1» ارتقاء یابند. مشاوران نیز برای تضمین موفقیت اولیه کودک در فرآیند SFBC می کوشیند به او کمک کنند تا هدفهای رفتاری وی طوری تنظیم شوند که نمره او بتدریج، مثلاً از« 3» به«4» ارتقاء یابد. موفقیت وقتی خوب است که برحسب تغییرات رفتاری مشاهده شدنی و مثبت تنظیم شود.

برای دیدن لیست تمام مطالب مربوط به این نوشته و فنون مشاوره می توانید اینجا کلیک کنید 

Related posts:

0 پاسخ

دیدگاه خود را ثبت کنید

Want to join the discussion?
Feel free to contribute!

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

* Copy This Password *

* Type Or Paste Password Here *

*